Gazilerimiz

1. Dünya Savaşı yılları, zor ve çetin günlerin hüküm sürdüğü, Osmanlı'nın zayıfladığı, düşmanların yurdumuzu işgal ettiği yıllar. Yurdun her yerinden olduğu gibi, köyümüzün eli silah tutan erkekleri de cephelerde ve kahramanca savaşmakta.

Gazimiz Mutallip oğlu İbrahim Ay da Irak cephesinde, silah arkadaşları ile birlikte İngilizlere karşı savaşmakta. Birliğindeki arkadaşlarının çoğu şehit olmuş. Bir kısmı da esir düşmüş. Kalan birkaç arkadaşı ile cephe gerisine çekilen İbrahim; günler, hatta aylar süren yolculuğun ardından köye geri döner. O zaman taksi yok. Otobüs yok. Irak'tan (Bağdat dolaylarından) köye yürüye yürüye gelir. Elbiseleri eskimiş, saçı sakalı birbirine karışmış, perişan bir halde. Zaten yolda da ekmek yok, yemek yok. Zayıflamış sizin anlayacağınız.

Köye bu şekilde girmek olmaz, der kendi kendine. Mevsim ilkbahar. Ekinler boylanmış. Köyün kenarında, harmanlıklara yakın bir yerde, ekin tarlasına gizlenir.

O da ne? Harmanlıkta iki çocuk kuzu otlatıyor. Çocukları dikkatle izler. Biri oğlu Rasim, diğeri kızı Suude. Yıllardır kokuları burnunda tüten yavruları birkaç metre ileride. Bir an kararsız kalır, ekinlerin dışına çıkıp çıkmamakta. Ama buna yürek dayanmaz ki, yıllardır hasret kaldığı yavruları. Ekinlerin içinden çıkıp titrek bir sesle; Rasim, Suude diye haykırır. Sesin geldiği yöne bakan çocuklar saç, sakal birbirine karışmış babalarını görünce tanıyamazlar. Korkuyla koşarak eve yönelirler. Gördüklerini Mutallip dedelerine anlatırlar. Mutallip dede, yaşlı, gün görmüş ihtiyar. Şüphelenir. Cephede savaşan çocuklarından biri olabileceğini tahmin eder. Çocukları dedim. Çünkü biri İbrahim, diğeri Galip olmak üzere iki oğlu cephede savaşmakta. Acaba hangisi, diye düşünür. Torunlarına; yabancıyı nerede gördüklerini sorar. Onlar da harmanlıkta, diye cevap verirler.

Bu arada gazimiz İbrahim, nasıl olsa çocuklar beni fark etti diye peşlerinden yürür. Ama yetişemez. O esnada köyümüz halkından Hacı Ali oğlu rahmetli Salih İNCE, gazimiz İbrahim'i tanır. Hemen sarılıp hasret giderir. Evine davet eder. Aklından geçen ise, Mutallip dedeye sürpriz yapıp, oğlunun geldiğini müjdelemektir. "Yeğenim İbrahim, sen bir soluklan hele. Ben varıp babana müjdeleyeyim" der. Salih dayı dışarı çıkar. Sokakta Mutallip dedenin telaşlı telaşlı yürüdüğünü görür. "Hayrola Mutallip Ağa nereye böyle" diye sorar. Mutallip dede; "Hiç bizim kuzu kayboldu da. Onu arıyorum" der. Salih dayı; "Gel hele senin aradığın kuzu burada" deyip, onu oğlunun yanına götürür. Baba oğul birbirlerine kavuşunca hasretle sarmaşırlar, koklaşırlar.

O akşam evlerinin odalarında köy halkı ile gece yarısına kadar sohbet ederler.

Gazimiz Abdullah AKAN'ın birliği İngiliz askerlerinin saldırısına uğrar. Savunma saatlerce sürer. Artık Türk tarafından silah sesi tek tek gelmektedir. Mermileri bitmek üzeredir. Askerlerimiz teker teker şehit olmaktadır. Allah'ım ne dehşet bir gündür! Gazimiz Abdullah da yaralanmıştır. Üstelik uzaklardan atılan top mermisiyle. Mermi parçaları alnından ve göğsünden yaralamıştır. Can acısıyla yere yığılır. Silah sesi de kesilmiştir. Düşman askerleri birliğin içine sızmıştır. İçlerinden biri gazimizin bedenine ayağıyla dokunur. Öldüğünü zanneder. "Ölmüş" diye yanındaki sipere yuvarlar.

Gazimiz saatlerce çukurda baygın bir şekilde kalır. Gözlerini açmaya çalışır. Ama gücü tükenmek üzeredir. "Ha gayret" der. Yavaş yavaş dizlerinin üzerine kalkar. Az ilerideki silahını baston gibi kullanarak ayağa kalkar. Yürür, yürür, yürür. İleride bir akarsu görür. Ellerini yüzünü yıkar. Biraz kendine gelir. Soluk alıp vermesi normalleşmiştir.

Suda yan yatmış bir balık görür. Balık yan yatmış. Ölmek üzeredir. Tıpkı kendisi gibi. Bir an düşünür; "Bu Allah'ın bir lütfu olsa gerek" der, kendi kendine. Balığı eline alır. Toprağa atar. Ölmesini bekler. Balık ölünce, belindeki kasatura ile temizler. Çiğ çiğ yemeye başlar. Başka çaresi yoktur. Saatlerce bir lokma bir şey yememiştir. Balığı yer. Tekrar silahını baston olarak kullanır. Ayağa kalkar. Dizlerinin dermanı gelmiştir. Yürümeye başlar. Dinlene dinlene saatlerce yürür.

Bir köye ulaşır. Köylüler gazimizi görünce yardımına koşarlar. Omuzuna girip bir eve götürürler. Evde yaralarını temizleyip, karnını doyururlar. O akşam misafir ederler. Sabah olunca en yakındaki Türk birliğine haber gönderirler. Türk birliğinden iki asker gelip sahra hastanesine götürür. Hastanede aylarca tedavi edilir. İyileşir.

1934 yılında herkese soyadı verilmeye başlanınca kendisine hayatını kurtaran akarsuyu (akan suyu) hatırlatması, unutturmaması için AKAN soyadı verilmesini ister.

Savaş sırasında sağ elinin iki parmağı koptu.

1. Dünya Savaşı'nda sıhhiye birliğinde görev yaptı. Cerrah doktorların yanında, yaralı askerin tedavisinde görev yaptığından, sivil hayatında pek çok hastayı tedavi etti. Uyguladığı tedaviler köyümüzde hâlen dilden dile anlatılır.

Köyümüzün en iyi güreşenlerinden biri olduğu için "Pehlivan Ağa" lakabı ile anılır.

Kurtuluş Savaşı'nda süvari olarak savaştı. Savaş sonrası İstanbul'a yerleşti. 1934 yılında soyadı kanununun çıkmasıyla kendisine CIVATAŞ soyadı verildi. İhtiyarlığında köyümüze geri döndü.

Kurtuluş Savaşı'nda Kütahya Dumlupınar cephesinde Yunanlılara karşı savaştı.