Nüfus ve Demografik Veriler

Mesudiye'nin nüfus tarihindeki en çarpıcı kırılma, 1925'teki 547 kişiden 1935'te 244'e gerileyen yüzde 55'lik düşüştür. Bu keskin düşüşün birden fazla nedeni vardır. Birincisi, 1925 rakamı "seçim sayımı" verisine dayanmaktadır; seçim amacıyla yapılan bu tür sayımların resmi nüfus sayımlarına göre daha yüksek rakamlar verdiği bilinmektedir. İkincisi ve daha belirleyici olanı, 1928–1934 yılları arasında İç Anadolu'yu etkileyen ağır kuraklık dönemidir. Meteorolog Murat Türkeş'in araştırmasına göre 1932 yılı, Türkiye'nin 1930–1993 dönemindeki en kurak yılı olarak kaydedilmiştir. Konya Kapalı Havzası'nın parçası olan Karaman bölgesinde yıllık yağış ortalamasının 400 mm'nin altında kaldığı ve her dört yılda bir kuraklık koşullarının tekrarladığı belgelenmiştir. Ayrıca 1929 Büyük Buhranı Türkiye tarım ekonomisini derinden vurmuş, tarım ürünü fiyatları yüzde 40–60 oranında düşmüş, çiftçi kesim işini ve gelirini büyük ölçüde kaybetmiştir.

1935'ten sonra nüfus istikrarlı bir şekilde toparlanmış, 1950'de 388'e, 1970'te 511'e yükselmiş ve 1990'da 535 kişi ile ikinci zirvesine ulaşmıştır. Bu büyüme, Türkiye genelinde yaşanan tarımsal kalkınma, sulama olanaklarının artması (Mesudiye Sulama Kooperatifi 1973'te kurulmuştur) ve genel nüfus artışı ile paralel gitmiştir.

1990 sonrası başlayan düşüş ise Türkiye'nin tamamını etkileyen kırsal göç dalgasının bir yansımasıdır. 1950'lerde Türkiye nüfusunun dörtte üçü kırsal bölgede yaşarken, bu oran 2023'te yüzde 23'e gerilemiştir. Tarımda makineleşme, toprakların parçalanması, kentlerdeki eğitim ve sağlık olanaklarının cazibesi ve gençlerin iş arayışıyla şehirlere yönelmesi, Karaman'a bağlı köylerin büyük çoğunluğunda nüfus kaybına yol açmıştır. Son yıllardaki küçük ölçekli toparlanma (2025'te 415) muhtemelen pandemi sonrası tersine göç eğilimi ve emeklilik çağındaki geri dönüşlerle ilişkilidir.