Abdullah Akan

Abdullah Akan, 1896 yılında Rumeli'de doğdu. Osmanlı'nın son büyük savaşına çağrıldığı yıllarda, binlerce Anadolu ve Rumeli evladı gibi o da cepheye sevk edildi. Abdullah'ın kaderi onu imparatorluğun en uzak ve en zorlu cephelerinden birine götürdü: Yemen. Burada, kavurucu çöl sıcağında, İngiliz kuvvetlerine karşı savaştı.

Birliği İngiliz askerlerinin saldırısına uğradı; savunma saatlerce sürdü. Uzaktan atılan bir top mermisinin parçaları alnına ve göğsüne isabet etti ve Abdullah can acısıyla yere yığıldı. Silah sesleri kesildiğinde birliğin içine sızan düşman askerlerinden biri onu ölü sanıp yanındaki sipere yuvarladı. Abdullah saatlerce o çukurda baygın kaldı. Sonunda dizlerinin üzerine doğruldu, silahını baston gibi kullanarak ayağa kalktı ve yürüdü. Yürüdü, yürüdü; ileride bir akarsu gördü.

O akarsu Abdullah'ın hayatını kurtardı. Elini yüzünü yıkayıp kendine geldi. Suda yan yatmış, ölmek üzere olan bir balık gördü; kasaturasıyla temizleyip çiğ çiğ yedi, saatlerdir ağzına bir lokma girmemişti. Silahına dayanarak yeniden yola koyuldu ve dinlene dinlene saatlerce yürüyüp bir köye ulaştı. Köylüler yaralarını temizleyip karnını doyurdu, sabah en yakın Türk birliğine haber gönderdi; gelen iki asker onu sahra hastanesine götürdü. Abdullah orada aylarca tedavi gördü ve iyileşti.

Sahra hastanesinde aylarca tedavi gören Abdullah iyileşti. Savaş onu yaraladığında genç bir askerdi; Mesudiye'ye döndüğünde ise hayatın değerini bilen, suya ve toprağa borcunu bilen bir adam olmuştu.

Abdullah Akan, 3 Temmuz 1969'da Mesudiye'de 73 yaşında vefat etti. Bedeni toprağa kavuştu, ama hikâyesi -- bir derenin kıyısında başlayan ve bir soyadına dönüşen o hayatta kalış hikâyesi -- nesiller boyu anlatılmaya devam etti. Mesudiye'nin en anlam yüklü soyadı hikâyelerinden biri olarak hafızalarda yaşıyor.