Abdullah Akan

Abdullah Akan, 1896 yılında Rumeli'de doğdu. Osmanlı'nın son büyük savaşına çağrıldığı yıllarda, binlerce Anadolu ve Rumeli evladı gibi o da cepheye sevk edildi. Abdullah'ın kaderi onu imparatorluğun en uzak ve en zorlu cephelerinden birine götürdü: Yemen. Burada, kavurucu çöl sıcağında, İngiliz kuvvetlerine karşı savaştı.

Bir çatışma sırasında şarapnel parçaları alnına ve göğsüne isabet etti. Abdullah ağır yaralı olarak yere düştü. Etrafında muharebe devam ediyordu; ama o artık ayağa kalkacak durumda değildi. Ölüm ile hayat arasındaki o ince çizgide, yaralı bedeniyle sürünerek ilerledi. Ne kadar sürdü bilinmez -- belki dakikalar, belki saatler. Sonunda bir dereye ulaştı.

O derenin akan suyu Abdullah'ın hayatını kurtardı. Susuzluktan kavrulan bedenine hayat verdi, yaralarını serinletti. Çöl sıcağında, savaşın ortasında, o küçük dere bir askerin tek umut kaynağı oldu. Abdullah hayatta kaldı.

Abdullah, vücudundaki şarapnel parçalarıyla ömrünün geri kalanını yaşadı. O metal parçalar çıkarılamadı; köylülerin görüp hissedebildiği bu şarapnel izleri, savaş yıllarının sessiz tanıkları olarak bedeninde kaldı. Savaş onu yaraladığında genç bir askerdi; Mesudiye'ye döndüğünde ise hayatın değerini bilen, suya ve toprağa borcunu bilen bir adam olmuştu.

Abdullah Akan, 3 Temmuz 1969'da Mesudiye'de 73 yaşında vefat etti. Bedeni toprağa kavuştu, ama hikâyesi -- bir derenin kıyısında başlayan ve bir soyadına dönüşen o hayatta kalış hikâyesi -- nesiller boyu anlatılmaya devam etti. Mesudiye'nin en anlam yüklü soyadı hikâyelerinden biri olarak hafızalarda yaşıyor.